Foto reportage O'neil

'Neill is op 17 juni  1996 als Obatsa geboren bij de fam. Ananias in Nietap.  O'Neill stamt af van de hengst Caritas , en zijn moeder Abatsa is een stermerrie van de hengst Roemer en  daarachter zit dan Majoor. Als veulentje liep hij bovenaan tijdens de centrale keuring in Tolbert. Dhr. Oosterhuis uit Tolbert heeft O'Neill toen gekocht voor de hengstenopfok. Toen O'Neill  2  1/2 jaar oud was bleek dat hij met een stokmaat van 1.58 te klein was gebleven . Daarom heeft Dhr. Oosterhuis hem  toen laten castreren en in 1999 verkocht aan de fam. van Minnen. O'Neill was met het zadelmak maken erg braaf maar speels . Je kon onverwachts een vrolijke bokpartij krijgen, om vervolgens weer keurig zijn werk te hervatten. O'Neill was vroeger al erg ondernemend en  bijna nergens bang voor. Omdat het zo'n enorme "knuffelbeer " is , kun je moeilijk boos op hem zijn. Hij heeft haast een "menselijk "karakter !  Op 9 september 2000 is O'Neill op ongelukkige wijze in de sloot terecht gekomen in zijn weiland. Hij moest er door de brandweer uit worden getakeld. Tijdens het eruit halen heeft O'Neill zijn linkervoorbeen opengehaald aan een stoeptegel die in de slootwal  verstopt zat. Hierdoor onstond er een groot gat aan de achterkant van zijn  voorbeen. De oppervlakkige buigpees is toen voor  7/8 gescheurd. Daarnaast was er een trauma van het beenvlies van de binnenste griffelbeentjes .  In eerste instantie is O'Neill  in Emmeloord behandeld. Het advies was toen laat O,Neill maar inslapen..... wordt niks meer  !  De Fam. v Minnen heeft toen besloten om O'Neill  toch een kans te geven . Zij hebben hem weer mee naar huis  genomen .  De vervolg behandelingen zijn door  gespecialiseerd paarden veearts Siebren Boerma in Garyp gedaan.  Daarnaast moest O'Neill ook door de fysiotherapeut G. Weijers behandeld worden omdat zijn spieren nogal gekneusd waren door het optakelen van de brandweer.  Al met al zijn ze ruim een jaar bezig geweest met hem. In het begin moesten meerdere malen per dag de verbanden verschoond worden. Zijn been werd nauwkeurig in de gaten gehouden door Siebren Boerme. Gaanderweg heelde de wond. Het frappante was dat O'Neill alle behandelingen rustig onderging , alsof hij wist dat het voor zijn eigen beste wil was. O'Neill mocht na een jaar weer voorzichtig onder het zadel voor de staptraining.Hij was niet meer kreupel, en de wond was genezen. Het was alleen de vraag of er bindweefselvorming was ontstaan bij het griffelbeentje. Omdat O'Neill toen weer zuiver liep hebben ze dit niet meer laten controleren.  Hij bleek alleen erg speels , en bokte  telkens vrolijk zijn berijdster van zijn rug. Dus een revalidatie in stap was niet echt mogelijk.Aangezien de dochter geen tijd meer had om te rijden in verband met haar studie ,hebben ze toen maar besloten om O'Neill  gewoon in de wei te laten lopen.  In oktober 2001 is O'Neill voor slachtgeld verkocht aan Engbert Beute, die een paard zocht voor de recreatie . Toevallig reed Engbert langs ons huis , met O'Neill op de trailer. Hij stopte even bij mij om te vragen of ik zijn paard ook een weekje kon doorrijden. Ik hoor hem nog zeggen...dit paard heeft een nare blessure gehad maar  rustige buitenritjes  af en toe kan je er wel mee maken.!!!!  Toen O'Neill van de trailer af kwam was het net een teddybeer. Heel dicht in vacht. Zodoende kon je het litteken niet echt zien . Het viel mij metteen op dat het paard heel zuiver stapte, en in draf beschiktte hij over enorm veel tact,schwung en afdruk. Ik begreep toen nog niet waarom hij alleen geschikt was voor af en toe een buitenritje. Nadat ik een keer op hem gereden had was ik metteen verkocht . Omdat O'Neill zo dicht in zijn vacht zat heb ik hem geschoren. Toen schrok ik erg van het litteken op zijn been. Het was erg dik en vervormd vanwege lidtekenweefsel. Maar ondanks dat been liep O'Neill erg tactmatig. Mijn vader was ook helemaal weg van O'Neill, en hij besloot om het paard opnieuw te laten keuren door Siebren Boerma. In november 2001 zijn er weer foto's en echo's gemaakt van het been. Na afloop sprak Siebren Boerma de legendarische woorden.. Hier is een wonder gebeurd !!!  Er was totaal geen bindweefselvorming ontstaan en de oppervlakkieg buigpees was keurig aangegroeid. Hij adviseerde mij om een lichte training te starten , en na 3 maanden weer terug te komen voor controle. Mijn vader heeft toen besloten on O'Neill te kopen van Engbert Beute . Hij heeft  er 1100 gulden voor betaald. Na de eerste contole bleek dat het been dunner was geworden, en er was alleen maar verbetering te zien. Na de tweede controle mocht de belasting weer worden verzwaard, en in oktober 2002 hoefde O'Neill niet meer terug te komen. Inmiddels was ik zijn training onder begeleiding van Nico van Stigt al voorzichtig aan het opbouwen op het Duitse systeem. Ook Nico was heel enthousiast over zijn vorderingen en bereidheid om te werken. O'Neil liep in 2003 zijn eerste Z -1 wedstrijd en binnen een jaar had hij 14 winstpunten in de klasse Z-2. Omdat ik al bij Coby van Baalen trainde met mijn ander paarden , heb ik hem in 2005 ook eens meegenomen. Samen met Coby heb ik besloten om O"Neill  door te trainen naar de lichte tour. We hebben ruim 2  jaar geen wedstrijden meer gereden en alleen maar getraind . Op advies van Coby train ik eens in maand ook bij  Grand Prix jury  Mathy Boomaars.  Bij Mathy hebben we de lossgelassenheid  van  O'Neill enorm verbeterd. Vooral zijn bovenste halsspieren werkten in het begin erg tegen als het moeilijker werd. De volgende stap was dat O'Neill eens naar een wedstrijd toe moest om weer ringervaring op te doen, en om te kijken of de spanning in de bovenlijn af te vloeien is.  Op 15 augustus 2008  in Heiloo heeft O'Neill  61,63% gescoord in de Prix st. George. Momenteel zijn we bezig met de voorbereiding voor de Grand Prix. O'Neill heeft veel aanleg voor de piaffe en passage. Hij heeft altijd zin om te werken, en niks is hem te veel.  Ik hoop nog veel rijplezier met hem te beleven , en zoals je mischien wel begrijpt gaat O'Neill nooit bij ons weg.....